Stawiam sobie cele. Pomysł na godzinę wychowawczą.

W technikum, liceum, szkole branżowej  szukamy pomysłów na pracę z klasą w innych dziedzinach niż te przedmiotowo – zawodowe. Często zastanawiamy się jaki temat warto jeszcze poruszyć, bo przecież godziny typowo wychowawcze były już w podstawówce, gimnazjum. Może warto porozmawiać o motywacji, ale w taki już dorosły sposób. O stawianiu sobie celu, albo tych mniejszych celów w  życiu. O tym jak zadbać o swój osobisty rozwój, a nie dać się wciągnąć w „wyścig szczurów”. Jak odróżnić własne cele i potrzeby od tego co narzucają nam inni ( rodzice, nauczyciele, rówieśnicy, media).

Niech inspiracją do przeprowadzania takiej lekcji będzie ta karta, którą każdy uczeń wypełni według własnego pomysłu.

stawiam sobie cele

karta do pobrania: stawiam sobie cele

Mamy nadzieję, że będzie o czym rozmawiać…

oprac. Iza Banaszczyk i Magdalena Buda

Reklamy

Książki, które czytamy

Książki, książki, książki…. lubimy, lubimy bardzo. Szukamy takich, które inspirują, obok których nie da się przejść obojętnie. Na szczęście rynek wydawniczy w Polsce rozkwita, a książki dla dzieci bywają coraz częściej ilustrowane inaczej niż w „disneyowskim” stylu. Co to znaczy? Bohaterowie, ich przygody, tło wydarzeń nie są dosłownie narysowane, dzięki temu tworzy się przestrzeń dla dziecięcej wyobraźni. W takich ilustracjach nie ma feerii żywych barw, złoceń i brokatów, szczegółów od których aż boli głowa. Czytelnik, a raczej mały obserwator nie znajdzie tu nadmiaru bodźców. Walor edukacyjny takich publikacji polega na inteligentnym operowaniu obrazem jako wartością dodaną do samej opowieści.  Nie jest to tylko ozdoba dla tekstu, ale staje się bytem samym w sobie. Dziecko oglądając same takie ilustracje jest w stanie tworzyć własne opowieści i interpretacje. Dlatego takie książki dla dzieci lubimy najbardziej.

Stawiamy też pierwsze kroki w dziedzinie ilustracji, dlatego chcemy się z Wami podzielić publikacją, w której znajdziecie rysunki Magdaleny Budy. Sympatyczny i nietuzinkowy Dziombak to stworzony na papierze, a jakże żywy przewodnik po świecie wyrazów dźwiękonaśladowczych.

48-o-tym-jak-dziombak-wypadl

Jest to bajka logopedyczna. Pomyślana i napisana tak, aby wprowadzić najmłodsze dzieci w świat podstawowych dźwięków mowy. Wszystkie te: „sssss”; „tup, tup”; „huuu, huuu”; szuuu, szuuu”; „pi, pi” pojawiają się w rozwoju mowy pomiędzy etapem gaworzenia,  a posługiwania się wyrazami. Dziecko przechodzi wtedy płynnie od okresu melodii do okresu wyrazu. Dlatego polecamy tę opowiastkę i pomysł na jej wykorzystanie zarówno logopedom, wychowawcom przedszkolnym, ale także rodzicom.

Jak jeszcze możemy skorzystać z walorów edukacyjnych tej książki?

Starsze dziećmi możemy uczyć opowiadać historie tworząc ciąg wydarzeń, czytać wspólnie, my tekst historii, dziecko onomatopeje. Możemy również znajdować onomatopeje czy robić swoje ilustracje.

Takie oto piękne ilustracje zrobiła uczennica pierwszej klasy jednej z gdańskich szkół.

22556230_527758144231571_1814132006_o

 

 

 

 

 

 

 

 

 

CO MYŚLI O TOBIE UCZEŃ?

Nauczycielu zastanawiasz się czasem co myśli uczeń o Tobie i o Twoich lekcjach?  Od czasu do czasu, a w niektórych szkołach stanowczo za często ma miejsce ewaluacja. Na sam dźwięk tego słowa wzdrygamy się, robi nam się słabo, tracimy chęć do działania, chcemy uciec jak najdalej. Przyznajmy jednak szczerze, że gdy nikt z góry nie każe konstruować ankiet i rozdawać ich uczniom, to tak zwyczajnie, po ludzku chcielibyśmy wiedzieć co o naszej pracy myślą jej bezpośredni odbiorcy.  Może dziś dobra okazja, żeby się tego dowiedzieć ?  Polecamy naszą ankietę.

ankieta dla ucznia

ankieta do pobrania: ankieta dla ucznia

oprac. Iza Banaszczyk i Magdalena Buda

 

 

 

Opowiadanie o chłopcu z dwojgiem oczu

Powraca nasz cykl opowieści z teatrzykiem Kamishibai w roli głównej. Mamy dla Was gotowy materiał do zabrania ze sobą do szkoły na godzinę wychowawczą, etykę, język polski,  lekcję języka obcego. Opowiadanie pochodzi z książki „Pierwsze kroki. Jak uczyć o prawach człowieka?” Ilustracje i pomysł na wykorzystanie tej historii w teatrzyku jest już nasz, autorski. A oto i samo opowiadanie, opracowane graficznie tak, aby zabrać je ze sobą do szkoły:

opowiadanie o chłopcu z dwojgiem oczu

Karta do pobrania :  opowiadanie o chłopcu z dwojgiem oczu pdf. gotowe

Ilustracje są celowo w ekonomicznej wersji czarno – białej, aby można je było wydrukować na sztywnym papierze i pokolorować ( najszybciej będzie farbami ), a potem nakleić na kartki A3 pasujące do teatrzyku.

Karty z ilustracjami do pobrania: 1, 2, 3,4, 5, 6, 7

Jak wykorzystać tę historię na lekcji? Oprócz samej opowieści, która na pewno wzbudzi w uczniach emocje i sprowokuje do zadawania wielu pytań warto przy okazji poruszyć takie tematy jak:

  • uczucia osoby, która w jakiś sposób wyróżnia się spośród całej grupy, a wręcz jej odmienność jest od razu widoczna,
  • reakcje poszczególnych osób i całej grupy na tę odmienność,
  • dlaczego wszyscy nie jesteśmy tacy sami,
  • czego potrzebuje osoba, która pod jakimś względem wyróżnia się na tle całej grupy,
  • jak możemy odkryć drzemiące w nas talenty….

Możemy również dalszą część zajęć potraktować warsztatowo. Przyda nam się wtedy zrobione z tektury  oko, które sprawia, że świat widzimy na czarno – biało.

22323584_1666000210108406_15278492_o[1]

Każdy może to oko wypróbować i doświadczyć innego sposobu spostrzegania rzeczywistości. Takie proste doświadczenie jest pierwszym krokiem ku kształtowaniu postawy empatycznej, próby „wejścia w czyjąś skórę” , postawienia się w sytuacji innej osoby. Dzięki temu znów możemy porozmawiać o ważnych sprawach, o tym, że to co ja czuję, robię i doświadczam nie jest tym samym co czuje i doświadcza inna osoba.

Samo opowiadanie ma jeszcze dodatkowe walory edukacyjne z dziedziny nauk przyrodniczych. Przyda nam się, gdy będziemy chcieli zgłębić temat układu słonecznego, planet, galaktyk, kosmosu, życia we wszechświecie oraz już całkiem przyziemnie – tego jak działa ludzkie oko.

Pomysł na lekcję o układzie słonecznym pojawił się już na naszym blogu: https://kreatywnapedagogika.wordpress.com/2017/02/14/kosmiczne-kamienie/

Na koniec komplet ilustracji wyciętych, naklejonych na czarne kartki i pokolorowanych. Może ktoś będzie chciał wydrukować je sobie w takiej właśnie wersji:

o chłopcu 1 — kopia

o chłopcu 2 — kopia

o chłopcu 3 — kopia

o chłopcu 4 — kopia

o chłopcu 5 — kopia

o chłopcu 6 — kopia

o chłopcu 7

A to karta z planetami do wycięcia, jeśli ktoś chciałby sam zrobić sobie tło ( wielka ziemia bo patrzymy na całą resztę z jej perspektywy)

planety 2

Polecamy Wam tę opowieść i liczymy na informacje zwrotne jak wykorzystaliście ten pomysł na lekcjach, warsztatach, zajęciach.

Projekt bez tytułu (3)

Tutaj inne wpisy opublikowane na naszym blogu  z teatrzykiem Kamishibai w roli głównej:

https://kreatywnapedagogika.wordpress.com/2017/01/29/o-przyjazni-i-samotnosci-w-teatrzyku-kamishibai/

https://kreatywnapedagogika.wordpress.com/2017/04/10/historia-zoltego-kurczaczka-w-teatrzyku-kamishibai/

https://kreatywnapedagogika.wordpress.com/2017/01/25/teatrzyk-kamishibai-w-pierwszej-odslonie/

oprac. Iza Banaszczyk i Magdalena Buda

Sezon na grzyby

Na pogodę można narzekać lub nie, dla jednych jest fatalna, dla innych idealna. Ta obecna jest idealna na grzybobranie. Są ludzie, którzy dzielą się na tych, co lubią zbierać grzyby, a potem robić z nich różne potrawy lub przetwory. Są też tacy, którzy lubią je tylko zbierać, a są też tacy, którzy lubią je tylko oglądać. Wbrew pozorom grzyby są bardzo ładne, kolorowe i różnorodne. Jak dzieci mówią o grzybach lub je rysują, to na ogół są to muchomory, prawdziwki lub pieczarki. A przecież te rosnące u nas nie zachwycają tylko różnorodną formą, ale i kreatywną nazwą jak: sromotnik bezwstydny, borowik ponury, czubajeczka cuchnąca, czy rycerzyk czerwonozłoty.

Warto „zabrać” naszych uczniów do lasu i pokazać im bogaty świat grzybów. Następnie zróbmy z rolek i papieru różne grzyby i nazwijmy je po swojemu, równie śmiesznie jak oryginalne.

 

 

 

 

 

 

 

Co nam potrzeba?

  • rolki po papierze toaletowym
  • kolorowy papier o różnej fakturze
  • papierowe owady – które też bardzo lubią grzyby – a te przygotowałyśmy je dla was do druku
  • klej
  • nożyczki
  • ewentualnie zszywacz

owadyowady 2

 

oprac. Iza Banaszczyk i Magdalena Buda

Szkoła latania ?

Jak szkoła szkołą i nauczyciel twarzą do tablicy odwrócony, za jego plecami działo się i dzieje wiele. Wszystko wedle przysłowia „Myszy harcują, gdy kota nie czują”. Im nauczyciel bardziej zasadniczy, wrogi, wzbudzający u uczniów strach, tym możliwość „zrobienia jakiegoś numeru” atrakcyjniejsza.

21935666_518038581870194_1205958236_n

A co robimy, gdy „przyłapiemy” uczniów na gorącym uczynku? Zwracamy uwagę ustnie, wpisujemy uwagę do dziennika, dzienniczka, zeszytu, konfiskujemy „nielegalny sprzęt”, wygłaszamy mowę umoralniającą, dzwonimy do rodziców, wysyłamy do dyrektora, itd., itp… zależnie od tego jaki „kaliber” miało to zdarzenie.

Gdyby tak wyjść poza ten schemat i wykorzystać „uczniowskie numery”, żarty , zwyczaje podczas lekcji? Zastanawiacie się pewnie do czego zmierza ten przydługi już wstęp. Chodzi o prosty, a może nawet banalny pomysł na zaangażowanie aktywności uczniów i ukierunkowanie jej. Skoro na lekcji z kartki można szybko stworzyć samolot lub po prostu papierową kulkę, to może ten sprzęt przyda się, aby poćwiczyć rzuty do celu. Tak dużo mówi się ostatnio o motywowaniu uczniów, wzbudzaniu zainteresowania, podtrzymywaniu uwagi i aktywności w czasie lekcji. Może nagroda w postaci zdobycia prawa do rzutu do celu będzie atrakcyjna i zadziała jako dodatkowy czynnik motywujący? A za celność można jeszcze zdobyć dodatkowe punkty dla siebie albo dla grupy .

21919125_518038445203541_384334106_nTablica, taka jak nasza jest bardzo prosta do wykonania.

Potrzebne nam będą:

duży kawałek kartonu, talerze różnej wielkości, nożyk do tapet, czarny mazak, sznurek, ewentualnie kolorowe taśmy klejące do ozdoby.

Obrysowujemy talerze na kartonie, wycinamy koła, nadajemy im odpowiednią wartość punktową.  Na górze montujemy sznurek i wieszamy „szkołę latania” w naszej klasie 🙂

Ustalamy z uczniami za jaką aktywność bądź zachowanie można zdobyć prawo do rzutu.

21935236_518038571870195_733137093_n

 

 

Od tej pory :

zamiast konfiskować ten sprzęt:

 

 

 

21935504_518038451870207_1887195074_n

 

 

ćwiczymy rzuty do celu i wzmacniamy motywację do pracy:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Może macie jeszcze jakieś inne pomysły, jak wykorzystać „szkołę latania”?

Zachęcamy do zostawiania komentarzy.

oprac. Iza Banaszczyk i Magdalena Buda

Program profilaktyczny: JESTEM

Dzielimy się na tym blogu dobrymi praktykami, dlatego postanowiliśmy udostępnić kolejne programy profilaktyczne stworzone i realizowane przez liderów Kreatywnej Pedagogiki. Ten projekt adresowany jest do młodzieży.

PROGRAM PROFILAKTYCZNY: JESTEM

Autorki programu:  JOANNA ZORN- SZUMIŁO, MARIOLA KOPANIA

Cele programu:

– nacisk na przeciwdziałanie pierwszym próbom podejmowania tzw. działań ryzykownych;

– zbudowanie przeświadczenia o swojej wartości, wzrost samooceny (jeżeli jest ona za niska);

– wzmocnienie poczucia szczęścia, satysfakcji, miłości do siebie;

– umiejętne rozwijanie swoich pasji;

– umiejętne stawianie sobie celów, opracowywanie drogi do ich osiągnięcia;

– poznanie metod budzenia w sobie motywacji; wzrost motywacji;

Przewidywane osiągnięcia uczniów:

Uczeń w trakcie programu powinien nabyć narzędzia/ poznać metody, które pozwolą mu samodzielnie zrozumieć zagrożenia, poradzić sobie w sytuacjach, kiedy jest narażony na czynniki ryzyka. Należy wzmacniać mocne strony ucznia (poprzez osobę prowadzącą, metody pracy…) w oparciu o psychologię pozytywną. Uczeń uczy się podnosić swoją samoocenę ( tym samym nabywa umiejętności asertywności w celu stawiania granic) i uodparnia się na negatywne bodźce z zewnątrz. Efektem będzie zapobieganie uzależnieniom zanim się pojawią (a w razie pojawienia się – łatwiej będzie się z nimi uporać).

Metody i narzędzia pracy z uczniem:

Program wprowadza nowoczesne, zindywidualizowane metody pracy oparte na aktywnościach ucznia: dyskusja, rozmowa, praca z tekstem, praca z materiałem audiowizualnym, praca w grupach, praca w parach, metody: chmurki, drzewka decyzyjnego, drzewka ambitnego celu, kolażu, projektu (wprowadzanie dobrych nawyków), książeczki sensorycznej, mapy myśli…

Cały program profilaktyczny wraz ze scenariuszami poszczególnych zajęć :

Jestem-program profilaktyczny do pobrania