Morskie stwory

Lato i morze to dla wielu osób synonim udanych wakacji. Dla nas morze to źródło nieustających inspiracji. Tyle ciekawych zajęć i aktywności można dzieciom zaproponować rozbudzając ich wyobraźnię i ciekawość poznawczą. A w morzu żyje tyle niezwykłych organizmów. Warto je poznać, zrozumieć sieć powiązań w tym niezwykłym ekosystemie i dostrzec, że człowiek w tej całej biologicznej układance może pojawić się  w różnych rolach. Może być odkrywcą, badaczem, osobą, która „żyje z morza” wykorzystując jego zasoby, w końcu niestety dość często bywa tym, kto morze zanieczyszcza. O tym wszystkim możemy porozmawiać z dziećmi robiąc wspólnie morskie stwory używając do tego materiałów z recyklingu.

Potrzebne nam będą:

– papierowe lub styropianowe kubki ,

– foliowe woreczki,

– nożyczki,

– dziurkacz,

– sznurek do zawieszenia prac,

– ewentualnie naklejane oczka

Wokół rantu kubka robimy dziurki przez które przewlekamy pociętą na paski folię. Teraz już tylko wystarczy ozdobić dowolnie prace i przyczepić sznurek. Stwory możemy powiesić, gdy będzie ich dużo stworzą ciekawą dekorację. Polecamy jednak wykorzystać je najpierw do zabawy – gonitwy, berka, wyścigów, tańca . Foliowe elementy łopoczą na wietrze dając przyjemne doznania sensoryczne.

meduzy

 

 

 

 

 

 

oprac. Iza Banaszczyk i Magdalena Buda

 

Reklamy

Siła pozytywnego komunikatu

         Próbujemy aktywizować uczniów, dzielimy ich na grupy, zachęcamy do współpracy i wspólnego szukania rozwiązań zadań problemowych. Jednak często mówimy, że to się nie udaje, że grupy nie pracują efektywnie, że marnujemy w ten sposób cenny czas. Z drugiej strony wiemy, że działanie w zespole to jedna z ważniejszych kompetencji, którą obecnie powinni posiadać młodzi ludzie na rynku pracy.

35266267_641945242812860_581540702182178816_n

Jak zatem kształtować tę umiejętność i skutecznie korzystać z dobrodziejstw płynących  z pracy w grupie?

            Na początku musimy sobie zdać sprawę, że mamy do czynienia z procesem, który ma swoją naturalną dynamikę i działają tu siły społecznego wpływu i relacji interpersonalnych. To my decydujemy o doborze osób do grup. Czy robimy to losowo       i czekamy aż klasa przyzwyczai się, że tak to już działa na naszej lekcji? Czy może dobrze znając poszczególnych uczniów sami decydujemy kto z kim będzie pracował i dzięki temu zyskujemy równie silne zespoły, zróżnicowane pod względem talentów i cech osobowościowych.?

          Kolejną ważną kwestią powodzenia pracy w grupie jest stworzenie adekwatnych do zadania ram. Potrzebne nam są ramy czasowe, które sami uczniowie również będą w stanie monitorować ( zegar w klasie, ustawienie na monitorze komputera wizualnego minutnika, itp.) Dobrze określić dokładnie czas na planowanie, dyskusję, zapisywanie pomysłów, czy tworzenie projektu i podsumowanie. Ważne: czym mniej mamy czasu, tym bardziej jesteśmy zmobilizowani do efektywnej pracy.

20891336_502592726748113_600487702_n

          Trzecią, niestety często pomijaną zasadą skuteczności wdrażania tej metody aktywizującej jest rola nauczyciela w całym tym procesie. Podczas pracy w grupach staje się on bowiem, coachem, trenerem, mentorem, przestaje w tradycyjny sposób przekazywać informacje na rzecz mobilizowania do wysiłku, zachęcania, monitorowania pracy poszczególnych zespołów. Tu ważny staje się styl w jakim to robi, a jeszcze ważniejszy język, którym operuje. Cała sztuka polega na dawaniu pozytywnych komunikatów, które pomagają grupie osiągnąć zakładany cel. Zdania, które mogą zmotywować do działania, bądź dać konstruktywną wskazówkę mogą przyjąć formę znaczków przyznawanych grupie w trakcie pracy. Polecamy motywatory naszego autorstwa.

Obrazki polecamy wydrukować w niewielkim formacie, mieszcząc wszystkie 9 sztuk na jednej kartce A4 i zalaminować. Posłużą nam wtedy dłużej i przydadzą się dla wielu grup.

oprac. Iza i Magda

Po nitce do … DZIEŃ MATKI

Ciekawa technika plastyczna znaleziona w Internecie zainspirowała nas do stworzenia z dziećmi kartek z okazji DNIA MATKI. Najpierw wypróbowałyśmy ten pomysł i nakręciłyśmy film. Oto on:

Tak wyglądają prace stworzone za pomocą nitki, farby akrylowej i ….książki 🙂

Efekt 3D gwarantowany:

IMG_9004 IMG_7722   IMG_0671

Teraz wystarczy tylko nakleić je na sztywne kartki i dodać wybrany napis. Możecie skorzystać z przygotowanych przez nas propozycji:

Dzień mamy (1)   karty do pobrania: napisy czarne Dzień mamy napisy brązowe Dzień mamy (3)

Gotowe kartki, każda inna, każda od serca:

oprac. Iza i Magda

 

Gra w skojarzenia

Ta gra powstała na specjalne życzenie. Karty dedykujemy Małgorzacie Fijas, która poprosiła o przerobienie naszych „muminkowych” pocztówek tak, aby zniknął z nich tekst, a pozostał metaforyczny obraz. Dzielimy się z Wami tym pomysłem  i pomocą dydaktyczną w postaci kart do druku.

Jak możemy je wykorzystać podczas lekcji? Oto kilka propozycji:

  1. NASTROJE – Siadamy w kręgu, rozkładamy karty na podłodze, albo na stole po środku, tak żeby każdy je widział. Uczniowie wybierają dla siebie po jednej karcie zgodnej z ich aktualnym nastrojem i opowiadają kilka słów o swoim wyborze. Może to być wstęp do godziny wychowawczej o emocjach.
  2. METAFORYCZNIE, LIRYCZNIE – Poloniści wiedzą, że część uczniów ma problem ze zrozumieniem czym jest metafora, a co za tym idzie z interpretacją utworów lirycznych. Spróbujmy zatem dotrzeć do nich za pomocą innego medium. Niech na początku zamiast słów przemówią obrazy. Nadajmy kartom tytuły. Na początku dosłowne, a potem coraz bardziej metaforyczne. Uczniowie mogą pracować indywidualnie albo w grupach. Ważne jest aby uruchomić twórcze myślenie.
  3. JAKA TO FILOZOFIA? – Nad tym niech zastanowią się nasi uczniowie np. w ramach powtórki z głównych nurtów filozoficznych epoki. Karty będą stanowiły ilustrację i pozwolą na głębszą refleksję.
  4. WYMYŚLCIE WSPÓLNIE HISTORIĘ – Zadanie przebiega w grupach . Każda grupa losuje jedną kartę i ma za zadanie inspirując się obrazkiem wymyślić opowieść. Jedna osoba notuje. Na końcu wspólnie redagują jeszcze raz tekst, tak aby miał formę opowiadania.
  5. OPISZ TO, CO WIDZISZ – Kolejne zadanie przydatne na lekcji języka polskiego lub obcego. Karty służą do tworzenia opisów miejsc, postaci, sytuacji.

Karty radzimy wydrukować w formacie pocztówkowym, wtedy będą miały najlepszą jakość i wielkość odpowiednią do różnych zadań.

 „ Tęsknota jego przemieniła się w oczekiwanie, a z tym było mu znacznie lżej.” (2)

oprac. Magdalena Buda i Iza Banaszczyk

Książka – zrób to sam

Z okazji Światowego Dnia Książki dzielimy się inspiracją zaczerpniętą ze wspaniałych warsztatów prowadzonych przez niezwykle utalentowane ilustratorki książek dla dzieci – Agnieszkę Żelewską i Ewę Poklewską – Koziełło . Wszystko, co za chwilę Wam pokażemy stworzyliśmy dziś w klubokawiarni Dwie Zmiany https://www.facebook.com/events/1408383359267456/

Oto bogato ilustrowana opowieść o mieszkańcach innej planety, a nawet innej galaktyki.

W podróż napędzaną  wyobraźnią wyruszamy rakietą:

194Lądujemy na jednej z planet innego niż znany nam układu słonecznego i trafiamy do domu…

197   202 Poznajemy mieszkańców, a zarazem bohaterów tej opowieści. Co niezwykłe mogą oni swobodnie poruszać się po stronach książki.

216     208

214

Jak możemy wykorzystać tę inspirację na lekcji?

Przygotujmy dla naszych uczniów złożone w harmonijkę kartonowe szablony książek,

238  przynieśmy materiały o różnej fakturze – kolorowe i błyszczące papiery, folie samoprzylepne, tekturki faliste, tkaniny, pompony, sznurki, druciki, a do tego wszystkiego dobry klej (typu magic),

245   243a potem określmy temat, który zaistnieje w własnoręcznie tworzonych książkach i pozwólmy działać dziecięcej wyobraźni.

Ta prezentowana tu historia o mieszkańcach z innej planety przypomina nam o Lapbookach, które są przecież wspaniałymi książkami tworzonymi przez uczniów. Lapbook to nic innego jak obrazkowa mapa myśli, na której umieszczamy materiały na dany temat. Lapbook swoim wyglądem przypomina książkę z mnóstwem sekretów i mobilnych elementów. Właśnie te interaktywne elementy są atrakcyjne. Sprawiają, że nauka staje się ciekawsza, pełna niespodzianek, zagadek.

Jeżeli chcecie wiedzieć, jak się zabrać za Lapbooki zapraszamy na:https://fraubuda.wordpress.com/2016/02/24/lapbook/

Znajdziecie tam dokładny przepis i materiały .

Opowieść o chłopcu z zespołem Aspergera w teatrzyku Kamishibai

Kwiecień to MIESIĄC WIEDZY NA TEMAT AUTYZMU. To również MIESIĄC KSIĄŻKI na naszym blogu, dlatego przypominamy Wam książkę https://kreatywnapedagogika.wordpress.com/2017/03/10/o-dziecku-z-zespolem-aspergera-w-klasie/ , którą można zabrać ze sobą do szkoły, aby porozmawiać z klasą i przeprowadzić warsztaty według scenariusza  znajdującego się na końcu. Można ją również po prostu przeczytać, ale żeby było ciekawiej przygotowałyśmy ilustracje  w formacie A4 do druku.

30739004_1912159015492523_5650827873653620736_n

Kto posiada teatrzyk Kamishibai może skorzystać z tego medium, które dodatkowo przyciąga uwagę i buduje niepowtarzalny klimat każdej opowieści.

ryś na okładkę 2

Oto jeszcze garść informacji dla nauczyciela, czyli krótki artykuł o zespole Aspergera:

Zespół Aspergera jest zaburzeniem ze spektrum autyzmu. W klasyfikacjach medycznych znajduje swoje miejsce wśród całościowych zaburzeń rozwojowych, polegających na poważnej dezorganizacji funkcjonowania dziecka w aspektach poznawczym, społecznym, emocjonalnym i behawioralnym. W tym ujęciu zespół Aspergera można określić jako relatywnie najłagodniejsze spośród całościowych zaburzeń, gdyż dotyka ono głównie sfery społecznej i emocjonalnej, w mniejszym stopniu także behawioralnej, zaś w niewielkim stopniu sfery poznawczej.

Poszczególne objawy w najbardziej przystępny sposób opisuje skala Gillbergów  ( za Attwood T. : Zespół Aspergera, Poznań, Wydawnictwo Zysk i S-ka )

ZESPÓŁ ASPERGERA WG SKALI GILLBERGÓW

I. Zaburzenia w sferze relacji społecznych, skrajny egocentryzm, przynajmniej w dwóch zakresach spośród następujących:

– nieumiejętność interakcji z rówieśnikami

– brak potrzeby interakcji z rówieśnikami

– słabe rozumienie sygnałów społecznych

– nieadekwatne zachowania społeczne i reakcje emocjonalne

II. Wąskie zainteresowania, przynajmniej jedna z poniższych cech:

– wykluczenie innych zainteresowań

– lgnięcie do tego, co powtarzalne

– większe wykorzystanie pamięci niż rozumienia

III. Powtarzające się zachowania rutynowe (przynajmniej jedna z poniższych cech), które mogą:

– angażować samego siebie

– angażować innych ludzi

IV. Nietypowe cechy mowy i języka, przynajmniej trzy z poniższych cech:

– opóźniony rozwój

– powierzchownie perfekcyjny język ekspresyjny

– formalny i pedantyczny język

– nietypowa prozodia, dziwne brzmienie głosu

-uszkodzenie zdolności rozumienia łącznie z błędną interpretacją znaczeń   literalnych/ukrytych

V. Problemy z komunikacją niewerbalną, co najmniej jedna z następujących cech:

– ograniczona gestykulacja

– niezborny/niezdarny język ciała

– ograniczona ekspresja mimiczna

– nieadekwatna mimika

– dziwaczne spojrzenie

VI. Niezdarność motoryczna

Inne zaburzenia, które mogą występować  w zespole Aspergera:

– zaburzenia sensoryczne

– nadpobudliwość psychoruchowa

– zaburzenia koncentracji uwagi

– natręctwa

– zachowania opozycyjno – buntownicze

– zaburzenia emocjonalne

Szczegółowa wiedza o objawach zespołu Aspergera oraz o deficytach, które leżą u podstaw niektórych spośród tych symptomów może sprawić, iż łatwiej nam będzie zrozumieć te dzieci. Wydaje się, że nie jest możliwe dogłębne wniknięcie w ich świat, tak bardzo bywa on skomplikowany i odległy od  funkcjonowania przeciętnego człowieka. Jednak zawsze polecamy, aby bliscy, jak i osoby pracujące z  dziećmi spróbowały jak najlepiej je zrozumieć np. zapoznając się z literaturą czy poezją tworzoną przez same dzieci lub dorosłych ze spektrum:

  1. Brauns A. (2009). Barwne cienie i nietoperze. Życie w autystycznym świecie. Przeł. I. Czyżewska-Dyrała. Poznań: Media Rodzina.
  2. Jackson L. (2005). Świry, dziwadła i Zespół Aspergera. Przewodnik użytkownika dorastania. Przeł. E. Niezgoda. Warszawa: Fraszka Edukacyjna we współpracy z Fundacją Synapsis.
  3. Szatmari P. (2007). Uwięziony umysł. Opowieści o ludziach z autyzmem. Przeł. M. Sekerdej. Kraków: Wydawnictwo Znak.
  4. Willey L. H. (red.). (2006). Zespół Aspergera w okresie dojrzewania. Wzloty, upadki i cała reszta. Przeł. M Umińska, K. Umiński. Warszawa: Fraszka Edukacyjna we współpracy z Fundacją Synapsis.

Kiedy posiadamy właściwą i szczegółową wiedzę, staramy się rozumieć. Gdy zaś zrozumiemy łatwiej nam zaakceptować, a później wywierać pozytywny wpływ na rozwój dziecka.

Każde dziecko ma prawo do szacunku dla niego jako osoby, dla tego jakim jest człowiekiem, a nie jakim chcielibyśmy, aby było. Jak okazywać ten szacunek i co się kryje za tak szeroko rozumianym pojęciem, gdy odniesiemy je do dziecka? Przede wszystkim miejmy na uwadze  uczucia i potrzeby.   Zaakceptujmy ograniczenia i trudności, te wynikające po prostu z ich wieku, jak i niekiedy nieharmonijnego czy nietypowego rozwoju, co jest charakterystyczne właśnie dla dzieci z zespołem Aspergera. Gdy w nas dorosłych jest akceptacja i zrozumienie, znajdzie się też miejsce na dostrzeganie starań i wysiłków, jakie podejmuje dziecko.

Ma to szczególne znaczenie w przypadku naszych podopiecznych, których spostrzeganie i uczenie się świata, a zarazem funkcjonowanie bywa dla nas dorosłych tak bardzo zaskakujące. Już obserwowanie występujących w codziennym życiu objawów dotyczących problemów ze zrozumieniem sytuacji społecznych przez dziecko i dostosowaniem do nich adekwatnego zachowania niesie dla rodzica bądź nauczyciela szereg wyzwań. Pojawiają się pytania na jakie zachowania można pozwolić, które zignorować, a które w końcu wymagają podjęcia codziennej pracy lub specjalistycznej terapii? Z kolei problemy natury komunikacyjnej, czyli rozumienie mowy wprost, literalnie, bez kontekstu sytuacyjnego, nie dostrzeganie przez dziecko mowy ciała prowadzi do szeregu gaf, pomyłek lub stresujących sytuacji. Dziecko może czuć się tak, jakby znalazło się w obcym kraju, gdzie słyszy tylko kilka znajomo brzmiących słów, a reszty wciąż musi się domyślać, a do tego nikt mu wszystkiego nie jest w stanie wytłumaczyć, bo w kraju tym każda reguła językowa i gramatyczna ma miliony zmieniających się wciąż wyjątków. Życie w takim niezrozumieniu rzeczywistości i nieadekwatności własnych zachowań budzi duży niepokój bądź stres, którego dziecko samo nie potrafi nazwać i zidentyfikować. Obecność objawów z kręgu zachowań stereotypowych, rutynowych bądź silnie absorbujących zainteresowań daje swoiste poczucie bezpieczeństwa, bo gwarantuje w tym nieprzewidywalnym świecie, pełnym niespodzianek jakąś namiastkę ładu i porządku. Efektem często jest to, iż dziecko nie rozumie świata, rządzących nim reguł, zaś jego otoczenie – nie rozumie dziecka, jego nieadekwatnych i nietypowych zachowań. Dlatego tak ważna jest praca również z najbliższym otoczeniem społecznym, którym w większości przypadków będą także rówieśnicy z klasy.

Do tego właśnie przydać się może specjalnie napisana w tym celu książka „Kim jest Ryś? Opowieść o chłopcu z zespołem Aspergera”.

Oto fragmenty książki oraz  ilustracje które można wykorzystać w teatrzyku kamishibai:

Mam na imię Rysiek, a nie Ryś. Jestem chłopcem, nie jestem kotem.

Mam na imię Rysiek, a nie Ryś. Jestem chłopcem, nie jestem kotem. (1)

„- Jak zauważyliście, mamy w klasie nowego kolegę, ma na imię Ryś. Rysiu zapraszam cię na środek, opowiesz troszkę o sobie.

Chłopiec wyraźnie się zdenerwował, sztywnym krokiem podszedł do pani i nie patrząc na nikogo powiedział:

– Nie jestem Ryś. Mam na imię Ryszard, Rysiek. (…) Ryś, łacińska nazwa Lynx, to drapieżny ssak lądowy z rodziny kotowatych. Został opisany naukowo przez Karola Linneusza w 1758 roku pod nazwą Felis lynx. W Europie i Azji występuje ryś euroazjatycki, Lynx lynx. Jest on jednym z największych drapieżników Europy. Długość ciała rysia wynosi od 100 do 150 cm. Jego ogon może mieć od 15 do 30 cm. Waży do 35 kg. W Polsce ryś jest gatunkiem rzadkim i chronionym.”

Mam na imię Rysiek, a nie Ryś. Jestem chłopcem, nie jestem kotem. (2)           „Gdy weszliśmy do wielkiej sali gimnastycznej i ustawiliśmy się w rzędzie padły znane nam słowa „Chłopcy, zróbcie sobie rozgrzewkę!”. Wtedy otworzyłem szeroko oczy ze zdumienia… Rysiek nie ruszył się z miejsca tylko zaczął pocierać dłońmi swoje ramiona zaplatając ręce tak, jakby mu było zimno. Szybko zauważyli to też inni chłopcy. Przyglądali się mu z niedowierzaniem.”

Mam na imię Rysiek, a nie Ryś. Jestem chłopcem, nie jestem kotem. (3)

Mam na imię Rysiek, a nie Ryś. Jestem chłopcem, nie jestem kotem. (4)

Mam na imię Rysiek, a nie Ryś. Jestem chłopcem, nie jestem kotem. (5)         Mam na imię Rysiek, a nie Ryś. Jestem chłopcem, nie jestem kotem. (6)           Mam na imię Rysiek, a nie Ryś. Jestem chłopcem, nie jestem kotem. (7) Mam na imię Rysiek, a nie Ryś. Jestem chłopcem, nie jestem kotem. (8)

 

” DOBRE ZAKOŃCZENIE

Chociaż Ryś:

– nie patrzy na mnie, gdy rozmawiamy

– nie rozmawia ze mną o moich pasjach

– nie wychodzi ze mną, z Jankiem, Kamilem, Kacprem i resztą paczki na podwórko

– nie lubi grać w piłkę nożną, zbijaka, zośkę i inne fajne zabawy

– nie pocieszy mnie, gdy mi smutno

Możemy razem:

– godzinami gadać o tym co interesuje nas obu – Ryś zaraził mnie swoją pasją do zwierząt

– uczyć się matematyki – Ryś jest przecież genialny w tej dziedzinie

– grać w szachy – to kolejny konik Rysia

– jeździć na rowerze – Ryś zabiera mnie często na przejażdżki do lasu i do zoo

– milczeć gdy mamy smętny nastrój – Ryś potrafi być mistrzem ciszy i spokoju

Kim jest Ryś?

Ryś jest moim bardzo dobrym kolegą.”

 

02bc4bbd448d90d62476d3182f63[1]

Ilustracje w wersji do pobrania i druku: Ryś Kamishibai

Kod QR

W modnych obecnie QR kodach można zawrzeć wiele treści dydaktycznych. Polonista wykorzysta je do ćwiczeń podczas analizy lektury, do utrwalania wiedzy i umiejętności, do powtórek i zabaw literackich. Za pomocą generatora QR kodów, który znajdziemy na stronach internetowych, kodujemy fragment utworu albo cały wiersz. Na przykład balladę Adama Mickiewicza pt.: Świtezianka. Zamiast nudnego dla uczniów spisywania planu z tekstu do zeszytu, kodujemy poszczególne zwrotki Świtezianki i wycinamy je tak, aby jedna karteczka – QR kodu zawierała jedną zwrotkę. Potem dzielimy uczniów na grupy i dajemy im po jednym komplecie rozsypanych zwrotek ballady Mickiewicza. Zadaniem każdej z grup jest odszyfrowanie treści kartek za pomocą QR czytnika w telefonie komórkowym, ułożenie w porządku chronologicznym zwrotek i zapisanie planu. Niby niewielka zmiana, a uczniowie pracują dużo efektywniej i dzięki nowoczesnym narzędziom są bardziej zmotywowani do pracy.

img_0823[1]

QR kody czy tworzenie obrazów z przedmiotów nie mają na celu taniej rozrywki, po prostu pobudzają motywację do pracy, podnoszą atrakcyjność spędzanego w szkole czasu. Dobrze wiedzą to nauczyciele, którzy choć raz spróbowali inaczej. Najczęściej przyznają, że mniej aktywni dotąd uczniowie, nagle zaczynają interesować się omawianymi tematami, a ci, którzy mieli trudności w nauce, pracują bardziej efektywniej. Trzeba tylko odtwórcze karty pracy zamienić na problemowe lekcje aktywizujące, co nieustannie wszystkim polecamy.

ludek 2 1-kopia.jpeg

QR kody wykorzysta nie tylko polonista, ale również matematyk, historyk, biolog, językowiec i każdy inny, który będzie chciał uatrakcyjnić przekazywanie informacji.

W tak małym kwadraciku można ukryć obszerny tekst źródłowy, długą definicję, opowiadanie i wiele innych.

Przepis na QR kody

Zbliża się czas egzaminów dlatego QR kody możemy wykorzystać także jako źródło tajnych, zaszyfrowanych wiadomości. Nie o nowoczesne ściągi nam jednak chodzi, tylko o zdania motywujące do działania, dodające wiary we własne siły. Polecamy Wam ten pomysł do zabrania ze sobą do szkoły na dzień przed egzaminem gimnazjalnym, maturą. Wystarczy wydrukować kwadraciki z kodem i nakleić je na kolorowe kartoniki. Uczniowie mogą je losować. Możemy również potraktować je bardzo indywidualnie i dopasować sentencję do charakteru danej osoby podpisując i dedykując jej kartkę.

Nie można zmienić przeszłości, ale można kreować przyszłość.   Nie można zmienić przeszłości, ale można kreować przyszłość. (1)       Nie można zmienić przeszłości, ale można kreować przyszłość. (2)       Nie można zmienić przeszłości, ale można kreować przyszłość. (3)

Nie można zmienić przeszłości, ale można kreować przyszłość. (5)       karty do pobrania: motywatory QR KODY

oprac. Magdalena Buda i Iza Banaszczyk